இது ஒரு சமூகவலைத்தள பதிவாகும்…
மனம் மிகவும் கனத்துப் போயுள்ளது!
பிரித்தானியாவில் நண்பன் Sk Sathees ற்க்கு சொந்தமான கடை உடைக்கப்பட்டு, அங்கிருந்த ATM இயந்திரத்தையே திருடிச் சென்றுள்ள சம்பவம் மிகுந்த வேதனையையும் ஆழமான மனவிரக்தியையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையை உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் எத்தனையோ கனவுகளுடன் ஒரு தொழிலை ஆரம்பிக்கிறான். எத்தனையோ இரவுகளின் தூக்கத்தைத் தொலைத்து, எத்தனையோ ஆசைகளைத் தியாகம் செய்து, குடும்பத்தின் எதிர்காலத்திற்காக ஒவ்வொரு நாளும் உழைக்கிறான்.
ஆனால், அவனது பல வருட உழைப்பையும் நம்பிக்கையையும் சில நிமிடங்களில் சிதைத்துவிட்டுச் செல்லும் மனிதர்களைப் பார்க்கும்போது மனம் கொதிக்கிறது.
உழைப்பவனுக்குத்தான் இங்கே தண்டனையா? திருடுபவனுக்குத்தான் துணிச்சலா?
வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு எத்தனை சவால்கள்! வரிகள், வாடகை, கட்டணங்கள், பொருளாதார நெருக்கடிகள் என அனைத்தையும் தாங்கிக்கொண்டு தொழில் நடத்துகிறார்கள். அதற்கிடையில் இத்தகைய கொள்ளைச் சம்பவங்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்றால், ஒரு சாதாரண மனிதன் எங்கே போய் தனது நிம்மதியைத் தேடுவது?
நாட்டின் சட்டங்கள், பாதுகாப்பு, காவல்துறை என அனைத்தின் மீதும் நம்பிக்கை வைத்து வாழும் மக்களுக்கு இத்தகைய சம்பவங்கள் மிகப்பெரிய ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
வெளிநாட்டில் வாழ்வது என்பது பணம் சம்பாதிப்பது மட்டுமல்ல; பாதுகாப்பாக வாழ வேண்டும், நிம்மதியாகத் தொழில் செய்ய வேண்டும், குடும்பத்திற்காக உழைக்க வேண்டும் என்பதுதான் பலருடைய ஒரே எதிர்பார்ப்பு.
ஆனால், உழைத்துச் சம்பாதித்ததைப் பாதுகாக்கவே முடியாத நிலை உருவானால், இந்த வாழ்க்கைப் போராட்டத்தின் அர்த்தம்தான் என்ன?
இன்று நண்பனுக்கு நடந்திருக்கிறது. நாளை இன்னொருவருக்கு நடக்கலாம். இப்படியே ஒவ்வொருவரும் பாதிக்கப்பட்ட பின்னர்தான் நடவடிக்கை எடுக்கப்படுமா?
ஒரு மனிதனின் உழைப்பைச் சிதைப்பது என்பது அவனுடைய சொத்துக்களை மட்டும் அழிப்பதல்ல; அவனுடைய நம்பிக்கையையும் மன உறுதியையும் சேர்த்தே உடைப்பதாகும்.
இப்படியான சம்பவங்களைப் பார்க்கும்போது உண்மையிலேயே மனம் சோர்ந்து போகிறது. உழைத்து வாழ விரும்பும் மனிதனுக்கு நிம்மதியாக வாழும் உரிமைகூடக் கேள்விக்குறியாகிவிடுகிறதா என்ற வேதனை எழுகிறது.
நண்பருக்கு ஏற்பட்ட இழப்பை எண்ணி மனம் மிகவும் வேதனைப்படுகிறது. இந்தத் துயரத்திலிருந்து மீண்டு, மீண்டும் தன்னம்பிக்கையுடன் எழுந்து நிற்க அவனுக்கு மனவலிமை கிடைக்கட்டும்.
குற்றவாளிகள் விரைவில் அடையாளம் காணப்பட்டு சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.
இறுதியாக ஒரு ஆதங்கம்…
நேர்மையாக உழைப்பவனின் வியர்வைக்கு மதிப்பில்லாமல் போகும் ஒரு சமூகத்தில், அவனது பாதுகாப்புக்கும் நிம்மதிக்கும் யார் உத்தரவாதம் அளிப்பார்கள்?
உண்மையிலேயே மனம் நொந்து போகிறது.
என்னதான் உழைத்தாலும், எவ்வளவுதான் நேர்மையாக வாழ்ந்தாலும், ஒரு மனிதனின் உழைப்புக்கும் உடைமைக்கும் பாதுகாப்பு இல்லாத நிலை ஏற்பட்டால், அவன் எதன் மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழ்வது?
குற்றவாளிகளுக்குத் துணிச்சல் அதிகரிக்கிறது; உழைத்துச் சம்பாதிப்பவர்களுக்கோ அச்சமும் கவலையும் அதிகரிக்கின்றன. இது எத்தனை பெரிய சமூக அவலம்!
ஒருவன் கடையைத் திறப்பது திருடர்களின் வருகைக்காக அல்ல; தனது குடும்பத்தின் எதிர்காலத்திற்காக. ஆனால் அவனது உழைப்பின் பலனை இவ்வாறு சூறையாடிச் செல்லும் கொடூர மனப்பான்மையை நினைக்கும்போது மனிதநேயத்தின் மீதே வெறுப்பு ஏற்படுகிறது.
ஒரு கடையை உடைக்கலாம்… ATM இயந்திரத்தைத் திருடலாம்… பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தலாம்… ஆனால் அந்த மனிதன் இத்தனை காலம் சிந்திய வியர்வைக்கும், அவன் மனதில் சுமந்த கனவுகளுக்கும் ஏற்பட்ட காயத்தை யாரால் ஈடுசெய்ய முடியும்?
நாளை மீண்டும் கடையைத் திறக்கலாம். இழந்த பொருட்களை மீண்டும் வாங்கலாம். ஆனால் இழந்த நிம்மதியையும் உடைந்த பாதுகாப்பு உணர்வையும் மீண்டும் பெற்றுக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதானதல்ல.
உண்மையாகச் சொன்னால், இத்தகைய சம்பவங்களைப் பார்க்கும்போது உழைத்து வாழ்வதற்கே மனம் சோர்ந்துபோகிறது.
உழைப்பவனின் கண்ணீருக்கு மதிப்பில்லையா? நேர்மையாக வாழ்பவனின் உயிருக்கும் உடைமைக்கும் பாதுகாப்பில்லையா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு வெறும் அனுதாப வார்த்தைகள் பதிலாகிவிடாது. நீதி வேண்டும். பாதுகாப்பு வேண்டும். உழைத்து வாழும் சாதாரண மனிதனுக்கு அச்சமின்றி வாழக்கூடிய ஒரு சூழல் வேண்டும்.
மனிதனின் உழைப்பை மதிக்க முடியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; குறைந்தபட்சம் அவனது உழைப்பைச் சிதைக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.
மனம் வலிக்கிறது… வேதனை தாங்க முடியவில்லை… உழைத்து வாழ நினைக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கை ஏன் இத்தனை போராட்டமாக மாற வேண்டும்?
